اشک !

از: پروین اعتصامی

اشک طرف دیده را گردید و رفت

اوفتاد آهسته و غلتید و رفت

                بر سپهر تیره‌ی هستی، دمی

                چون ستاره روشنی بخشید و رفت

گر چه دریای وجودش جای بوداشـک

عاقبت یک قطره خون نوشید و رفت

گشت اندر چشمه‌ی خون ناپدید

                قیمت هر قطره را سنجید و رفت

من چو از جور فلک بگریستم

بر من و بر گریه‌ام خندید و رفت

                رنجشی ما را نبود اندر میان

                کس نمی‌داند چرا رنجید و رفت

تا دل از اندوه، گرد آلود گشت

دامن پاکیزه را بر چید و رفت

                موج و سیل فتنه و آشوب خاست

               بحر، توفانی شد و ترسید و رفت

همچو شبنم، در گلستان وجود

بر گل رخساره‌ای تابید و رفت

               مدتی در خانه‌ی دل کرد جای

               مخزن اسرار جان را دید و رفت

رمزهای زندگانی را نوشت

دفتر و طومار خود پیچید و رفت

                شد چو از پیچ و خم ره، با خبر

                مقصد تحقیق را پرسید و رفت

جلوه و رونق گرفت از قلب و چشم

میوه‌ای از هر درختی چید و رفت

                عقل دوراندیش، با دل هر چه گفت

                گوش داد و جمله را بشنید و رفت

تلخی و شیرینی هستی چشید

از حوادث با خبر گردید و رفت

                قاصد معشوق بود از کوی عشق

                چهره‌ی عشاق را بوسید و رفت

اوفتاد اندر ترازوی قضا

کاش می‌گفتند چند ارزید و رفت!

Advertisements

One response to this post.

  1. .. hmmm…I don’t think I can get the rhythm of the poem

    پاسخ

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: