هر شب

‫ تو را گم می كنم هر روز و پیدا می كنم هر شب 

 بدینسان خواب ها را با تو زیبا می كنم هر شب 

تبی این گاه را چون كوه سنگین می كند آنگاه 

چه آتش ها كه در این كوه برپا می كنم هر شب 

تماشایی ست پیچ و تاب آتش ها …. خوشا بر من 

 كه پیچ و تاب آتش را تماشا می كنم هر شب 

مرا یك شب تحمل كن كه تا باور كنی ای دوست 

 چگونه با جنون خود مدارا می كنم هر شب 

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو 

 كه این یخ كرده را از بیكسی، «ها» می كنم هرشب 

 تمام سایه ها را می كشم بر روزن مهتاب 

 حضورم را ز چشم شهر، حاشا می كنم هر شب 

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

 چه بی آزار با دیوار نجوا می كنم هر شب 

كجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

كه من این واژه را تا صبح معنا می كنم هر شب

محمدعلی بهمنی

جوانمردی هنوز نمرده!

شب سردی بود ….

پیرزن بیرون میوه فروشی زُل زده بود به مردمی که میوه میخریدن …شاگرد میوه فروش تند تند پاکت های میوه رو توی ماشین مشتری ها میذاشت و انعام می گرفت.

پیرزن باخودش فکر کرد، چی میشد اونم میتونست میوه بخره ببره خونه.   رفت نزدیک تر … چشمش افتاد به جعبه چوبی بیرون مغازه که میوه های خراب و گندیده داخلش بود.  با خودش گفت، چه خوبه سالم ترهاشو ببره خونه … میتونست قسمت های خراب میوه ها رو جدا کنه وبقیه رو بده به بچه هاش … هم اسراف نمی شد هم بچه هاش شاد میشدن.  برق خوشحالی توی چشماش دوید.  دیگه سردش نبود !

پیرزن رفت جلو نشست پای جعبه میوه، اما  تا دستش رو برد داخل جعبه، شاگرد میوه فروش گفت :

«دست نزن نِنه! وَخه برو دُنبال کارت !»

 پیرزن زود بلند شد …خجالت کشید ! چند تا از مشتری ها نگاهش کردند ! صورتش رو قرص گرفت.  دوباره سردش شد ! راهش رو کشید و رفت.

چند قدم دور شده بود که خانمی صداش زد :

«مادر جان …مادر جان !»

 پیرزن ایستاد … برگشت و به زن نگاه کرد ! زن مانتویی لبخندی زد و بهش گفت: » اینارو برای شما گرفتم !» سه تا پلاستیک دستش بود پر از میوه، موز و پرتغال و انار.  پیرزن گفت :

«دستِت دَرد نِکُنه نِنه….. مُو مُستَحق نیستُم !»

زن گفت : «اما من مستحقم مادر، من … مستحق داشتن شعور انسان بودن و به هم نوع توجه کردن ودوست داشتن همه انسان ها و احترام به همه آنها بي هيچ توقعي …اگه اینارو نگیری دلمو شکستی ! جون بچه هات بگیر!»

زن منتظر جواب پیرزن نموند … میوه هارو داد دست پیرزن و سریع دور شد … پیرزن هنوز ایستاده بود و رفتن زن رو نگاه میکرد … قطره اشکی که تو چشمش جمع شده بود غلتید روی صورتش … دوباره گرمش شده بود … با صدای لرزانی گفت : «پیر شی ننه، پیر شی ! خیر بیبینی.»

در تصویرهای حکاکی شده بر سنگ های تخت جمشید چهره ی هیچکس عصبانی نیست!
هیچکس سوار بر اسب نیست!
هیچکس را در حال تعظیم نمی بینید!
در بین این صدها پیکر تراشیده شده حتی یک تصویر برهنه وجود ندار!.
این ادب اصیل ماست: نجابت – قدرت – احترام – مهربانی – خوشرویی…

مجید موسوی فرستاده:

اگر سی ثانیه تو را ببینم …

با سپاس از:  تینا رَف

اگر سی ثانیه تو را ببینم

ابری خواهم شد،

            باران عشق خواهم بارید

اگر سی ثانیه تو راببینم
طفلی خواهم شد
دغدغه دنیا را در بادکنک بی رنگی خواهم دمید
اگرسی ثانیه تو را ببینم
بلبلی خواهم شد
آواره خوان موسم خزان
اگر سی ثانیه تو را ببینم
برگی خواهم شد
فرمانروای تگرگ توفان
نگاه را طرح نویی خواهم انداخت
ازعشق تعبیری تازه خواهم داد
اگرسی ثانیه تو را ببینم…

سخن روز

روز زنان، روز عشق

جشن اسفند گان

اسپندارآرمئیتی، اسپندارمذ، یا اسفند، نام یکی از امشاسپندان ایران باستان ست، به معنای: پارسایی، فروتنی و خردمندی، و نماد بردباری و نگاهبانی زمین.

جشن اسپندگان ، جشني بوده كه ايرانيان برای بزرگداشت سپندارمذ يا سپنتا ارمئيتي كه از فرشتگان زرتشتي ست، برگزار مي ‌كرده‌اند.  سپندارمذ پنجمين امشاسپند يا فرشته بزرگ ست كه در واپسين ماه سال، پنجمين روز به نام او ناميده ‌شده ست.  اين جشن را جشن زنان هم مي‌خوانند و مي‌گويند: در اين جشن مردان ايراني زنان خود را گرامي‌ داشته‌، و برخود بايسته مي‌دانسته ‌اند كه ارمغاني به آنان پيشكش كنند.

در گاهشماری باستانی ایرانیان نام پنجمین روز هر ماه، اسپندارمذ می باشد، ودر اسفند ماه هر سال که نام روز و ماه یکی ست، جشنی در پیوند با بزرگداشت زنان بر پا می کردند، و در این روز زنان را بیش از روز های دیگر سال ارج می نهادند و در جایگاه ویژه ای می نشاندند وسپاس آنا ن را به جای می آوردند.  ازین روی، روز فرخنده ی اسپندارمذ ، جشن اسفندگان ویژه روز زن در ایران باستان بوده است. در اوستا، کهن نامه ی ایرانیان، سپاس زنان بدین گونه بجای آورده شده است.

«این زمین را با زنانی که بر روی آن زندگی می کنند می ستاییم.  ای اهورامزدا ما می ستاییم زنانی را که با درستکاری وراستی نیرومند شده اند»

«کدبانوی خانه را که اشو و سردار اشو می باشد می ستاییم ،

زن پارسایی را می ستاییم که بسیار نیک اندیش ، بسیار نیک گفتار ، بسیار نیک کردار ، فرهیخته و یاری رسان شوهر خود و اشو باشد.

ای اهورامزدا می ستاییم زنان یاری رسان و مهربان را»

فردوسی بزرگ گوید:.

اگر پارسا باشد و رایزن یکی گنج باشد پُر آکنده زن

بویژه که باشد به بالا بلند     فروهشته تا پای مشکین کمند

سخن گفتن نیک و آوای نرم   خردمند و با دانش و ناز و شرم

وسرانجام آنکه، به گفته ی دکتر میرجلال الدین کزازی، اسطوره ‌شناس برجسته ايرانی:

«بي‌هيچ گمان بهتر آن ست كه اگر مي ‌خواهيم زنان ايراني را در جشني گرامي بداريم، از جشن باستاني اسپندگان بهره ببريم كه صدها سال پيش از جشن رومي لوپركاليا، يا جشن ترسايي ولنتاين، پديد آمده و آيين‌ها ‌و رسم و راه‌هاي آن يك سره ايراني ست و با منش و فرهنگ و تاريخ ما سازگار.«

با ایمیل رسیده:

نغمه ی قناری   (کلیک کنید)

قناری را ببين که حتا در قفس هم مي‌خواند

پروانه را ببين که حتي با وجود کوتاهي عمر، از پرواز دست نمي‌کشد

طاووس را ببين که زشتي پاهايش، افسرده‌اش نساخته

زرافه را ببين که هرگز گردن‌کشي نمي‌کند

کرم را ببين که بي‌دست و پا بودنش، او را از حرکت باز نداشته

جغد را ببين که شب‌ها چگونه به مراقبه مشغول است

عقاب را ببين که چگونه چشمانش را به هدفش دوخته است

سگ را ببين که تو نجس مي‌خوانيش اما او به تو وفادار مانده

گوسفند را ببين که چگونه قرباني خوشي‌ها و ناخوشي‌هاي توست

زنبور را ببين که چگونه از گل شهد برمي‌آورد و از دشمن دمار

لاک‌پشت را ببين که چگونه شجاعانه به جاي لاک ديگران در لاک خود پنهان شده

پشه را ببين که چگونه غرور و عظمت تو را در هم مي‌شکند و خشم نهفته‌ات را بيرون مي‌ريزد

ماهي را ببين که چگونه سوداي کرمي کوچک او را به دام مي‌اندازد

اسب را ببين که چگونه از روي نجابت به ولي نعمت خود خدمت مي‌کند

وکرکس را نبين که پيوسته در انتظار مرگ ديگران است

طوطي را نبين چرا که بي‌انديشه هر گفته‌اي را تکرار مي‌کند

کفتار را نبين چرا که خفت ريزه‌خواري مي‌کشد

ملخ را نبين چرا که تاراجگر زحمات ديگران است

عنکبوت را نبين چرا که تنها به فکر بناي خانه خود است

عقرب را نبين چرا که در دشواري‌ها به جاي حل مسئله، حلال مسئله را مي‌کشد

و پرندگان را ببين که چگونه به هنگام آشاميدن، نظري نيز به آسمان دارند

به چه کار آید؟

کریم زیّانی (راهی)

بی عشق این جهان به چه کار آید

بی مهر، آسمان به چه کار آید

                        خورشیدِ عشق گر نفشاند نور

                        خورشید آسمان به چه کار آید

گر عاشقانه بذر نیفشانی

این دشت ودشتبان به چه کار آید

                        رؤیای گل شدن به سرت گر نیست

                        ای دانه، باغبان به چه کار آید

«دل» گر به ذکرِ «عشق» نپردازد

بر آستانِ جان، به چه کار آید

                        دل گر تپد به عشق، خوشا، ور نه

                       بی رویِ دلستان به چه کار آید

گر راهِ دوست چون دلِ ما تنگ ست

این اشکِ در نهان به چه کار آید

                        گر لطفِ دوست دست نمی گیرد

                        این جان، در این میان، به چه کار آید

افتاده را اگـــر که نگــیرد دست

دستان پر توان به چه کار آید

                        گر مرهمی به زخم کسی ننهد

                       آن دست مهربان به چه کار آید

«راهی» چو پای رفتن تو لنگ ست

از عشق، گفتمان به چه کار آید

به سوی سیمرغ (9)

کریم زیّانی

بشـنـویـد:

بخش پنجم: پاره ی دوم

  بوتیمار و صعوه

http://www.4shared.com/mp3/zOy-3peT/____5___2.html

بازخوانی و شرح و تفسیر “منطق الطیر” اثر کلاسیک فریدالدین عطار نیشابوری

به سوی سیمرغ (8)

کریم زیّانی

بشـنـویـد:

به سوی سیمرغ – عذر باز و بوتیمار

بخش پنجم: پاره ی یکم

بازخوانی و شرح و تفسیر “منطق الطیر” اثر کلاسیک فریدالدین عطار نیشابوری

قـــصـــــه ی عاشـــــقان (3)


 کريم زيّـانی

بخش سوم

به کوی ميکده، يارب، سحر چه مشغله بود؟
که جوشِ شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

                                      حافظ

دل، سازِ عشق می‌زد، و انديشه از عشق سخن می‌گفت‌:

از ليلی و مجنون ياد کرد؛ از وامق و عذرا؛ از فــــرهاد وشيرين؛ از ويس و رامين؛ از تريستان و ايزو؛ از بيژن و منيژه؛ از رومئو و ژوليت؛ و از. . . داد سخن داد. دل هم سرود عشق سرداد . . . عشقی که عاشق را در معشوق می‌بازد و محو می کند و در اين سير‌وفرايند، آنچه بهَ جا می‌ماند تنها خود عشق است؛ که تا باز، کجا و کی، در کدام جانِ گزيده‌ افتد و عاشقی ديگر طلوع بنمايد. عشقی که چون صاعقه فرود می‌آيد ـــ نه صاعقه ی آسمان که درختی، خانه‌ای، يا مناره‌ای را به فرمان قضا هدف می‌گيرد و خاکستر می‌کند ــ صاعقه‌ای که جان های آرزومند و تب‌جو را، جان های هيمه صفتِ آماده ی سوختن را نشان می‌کند و شعله ور می‌سازد – جان های تابناکی که صاعقه را به خود می‌خوانند، که: «مگس قند و پروانه آتش گزيد!»
سخن از عشق می‌رفت و کار به درازا کشيد. انديشه را يارای همراهی نماند، سر در گريبان کشيد و دکان را تعطيل کرد.
اما، دل همچنان عشق را زمزمه می‌کرد و می شکفت

    چون کلام فريدالدين پايان گرفت شاه نعمت‌الله ولی، ترانه ای آغاز کرد؛ ترانه ای طربناک که موسيقی آن حاضران را به وجد آورد و همه به سماع برخاستند:
«ای عاشقان ای عاشقان، ما را بيانی ديگر است
ای عارفان ای عارفان، ما را نشانی ديگر است
ای بلبلان ای بلبلان، ما را نوا خوش تر بود
زيرا که اين گلزار ما از بوستانی ديگر است
ای خسرو شيرين سخن، وی يوسف گل پيرهن
وی طوطی شکر شکن، ما را زبانی ديگر است
ياری که اندر کار دل، جان داد در بازار دل
همچون دل صاحبدلان، زنده به جانی ديگر است
تا عين عشقش ديده‌ام، مهرش به جان ورزيده ام
در آشکارا و نهان، ما را عيانی ديگر است

 اقليم دل شد ملک جان، شهر تن آمد اين جهان
کوی و مکان عاشقان، در لامکانی ديگر است
رند و درِ ميخانه ها، صوفی و کنج صومعه

 ما را سرير سلطنت بر آستانی ديگر است»

    شاه با ذکر «هوالحق» ترانه را به پايان رساند. پير مغان دست ها را به سوی آسمان قبّه برافراشت. همه حاضران خاموشی گزيدند. مغبچگان، به ادب، دست بر سينه و سر به زير ، گرد او زانو زدند، و پير نغمه ای طربناک سر داد:
«اين باغ روحانی است اين،
يا بزم يزدانی است اين!
سرمه سپاهانی است اين،
يا نور سبحانی است اين!
ای مطرب داوود دم،
آتش بزن در رخت غم
بردار بانگ زير و بم،
کاين وقت سرخوانی است اين.»
ناگهان غلغله در ستارگان افتاد. موسيقی و نور و رنگ در هم آميخت. آسمان آتشبازی آغازيد وهر چه ساز در عالم بود به نوا درآمد. زيبايی و شکوه و جلال چنان بود که حتا تماشايش توانی عظيم می طلبيد. صدای قلبم رامی شنيدم که با ضرباهنگ موسيقی شتاب می گرفت.
در آن هنگامه، کسی برخاست که قيامش غلغله را دو چندان کرد. با خرقه‌ای و تاجی از نور، جلا‌ل‌الدين محمد مولوی پيش رفت و به پير درود فرستاد و چرخ زنان، با چنان شوری صلای عشق سر داد که همه حاضران به دست افشانی برخاستند:
«ای عاشقان، ای عاشقان، آن‌کس که بيند روی او
شوريده گردد عقل او، آشفته گردد خوی او
معشوق را جويان شود، دکان او ويران شود
بر رو و سر، پويان شود، چون آب اندر جوی او
در عشق چون مجنون شود، سرگشته چون گردون شود
آن کو چنين رنجور شد، نايافت شد داروی او
عشقش دل پر درد را، بر کف نهد، بو می کند
چون خوش نباشد آن دلی کو گشت دستنبوی او؟
بنگر يکی بر آسمان، بر قلعه ی روحانيان
چندين چراغ و مشعله بر برج و بر باروی او
شد قلعه دارش عقل کل، آن شاه بی طبل و دهل
بر قلعه، آن‌کس بر رَوَد کورا نماند «او»ی او
مر عشق را خود پشت کو؟ سر تا به سر روی است او
اين پشت و رو اين سو بود، جز رو نباشد سوی او
اين عشق شد مهمان من ، زخمی بزد برجان من
صد رحمت و صد آفرين، بر دست وبر بازوی او»

     جلال الدين محمد خاموش شد، اما همچنان به آهنگ رامشگران، خستگی ناپذير، می‌چرخيد و پای می‌کوبيد. همه در رقص آمده ‌بودند، حتا شعله های آتش!

     در سر، غوغايی و در دل، شوری؛ حال خود را نمی فهميدم. ذره ای ناچيز در بارگاه پير مغان به چه کار آمده است؟
گرچه لب خاموش بود و دل در غوغا، اما کسی، طربناک، آهنگی از درونم می خواند و صدايش را که طنينی شکوهمند در زير قبّه داشت، می شنيدم. صدايی آشنا، بسيار آشنا، که می‌سرود:
«بی عشق نمی تــوان نفس زد         پا بـــــــر سر کوی هيچکس زد

 تا بلبل عشق پـــــــر بـــــريزد        گل خيمه ميان خار و خس زد

 آن دل کـــــــه نبود مست دلبر       هر حرف که گفت از هوس زد
از شادی و وجد مرغ دل بود         هر بال و پری که در قفس زد
تا عشق نهاد رو بــــــــه کويم         از پيش، بساط عقــــل پس زد
بر کشور دل بـــــه حکمرانی         هر سو، ره مفتی و عسس زد
گم شد دل نوربخش در عشق         چندان که بـــه ياد او نفس زد» «7»

    مغبچه ای به اشاره پير، فراز آمد و جامی به دستم داد. بی محابا نوشيدم و چشمانم ‌را‌ بستم تا لذت ذره ‌ذره ی آن را ‌با‌ ذره ‌ذره ی وجود دريابم! . . . چه بود آن باده‌؟ . . . چگونه باز گويم که چه وجدی، چه نوری، و چه سرمستی و سروری در جانم سرازير شد؟ . . . لحظه‌هايی بعد که ديده گشودم، می‌خواستم بدوم، فرياد بکشم، و خود را در پای پير مغان اندازم، اما . . . اما، دريغا که جز نور چيزی برجای نبود و من، سبکبال، بر ابرها در پرواز بودم! . . .

ستاره ها يک يک، چشمک زنان، در آغوش روشنايی پيش آهنگ سپيده محو می شدند. زمين، سيارگان، خورشيدها، کهکشان ها به رقص جاودانی خود، مستانه، همچنان ادامه می دادند؛ و من . . .
به شب می‌نگريستم . . . تار وپود وجودم ذکرِ «عشق» گرفته و نغمه ی عشق می‌خواندند. . . دريايی عشق در قلبم موج می زد و حس می کردم که می خواهم تمامی اين دريا را در همه ی قلب های عالم جاری سازم. . . چه شبی!
صدايی آسمانی در گوش دلم زمزمه کرد:
مطرب عشق عجب ساز و نوايی دارد
نقش هر پرده که زد راه به جايی دارد
عالم از ناله ی عشاق مبادا خالی
که خوش آهنگ و فرحبخش نوايی دارد.

<پایان>

———————————————
يادداشت‌ها
* . برداشت از سخنان بایزید بستامی

1 . روزبهان بقلی
۲ . هاتف اصفهانی
۳ . اصل شعر که عين‌القضات در نامه‌ای به يکی از شاگردانش نکاشته و درآن، شهادت خود وچگونگی آن را پيش‌بينی کرده‌بود، چنين است:
«ما مرگ و شهادت به دعا خواسته‌ايم
وآن هم به سه‌چيز کم ‌بها خــواسته‌ايم
گر دوست چنان کند که ما خواسته‌ايم
ما آتش و نفت و بـــــوريا خواسته‌ايم!»
عين‌القضات را پوست کندند، بردار کردند، سپس جسدش را در بوريای نفت‌آلوده پيچيدند و به آتش کشيدند
۴ . برگردانِ کلام حلاج به فارسی، از کمال‌الدين اسماعيلی است.
۵ . شعر از نسيمی
۶ . . اين رباعی در ديوان منسوب به ابوسعيد ابوالخير نيز آمده، ولی بنابر منابع موثق تاريخی،
ابوسعيد شاعر نبوده و تنها دو رباعی بنام او ثبت است. وی اشعار فراوانی در حافظه داشته و به
هر مناسبت، شعری می‌خوانده‌است
۷. غزل از دکتر جواد نوربخش